اشعار

در هجوم جذر و مد بی‌کسی‌ها ساحلی            صحـن تو دریا و عـالم قـطرۀ ناقـابلی

چشم در چشم ضریحت عرض حاجت کرده‌ام            نیست بین بـنـده و ارباب اینجا حائـلی

باز از کـارم گـره مثل همیـشه باز شد            تا که دل بستم به بست شیخ حرّ عاملی

آب سقاخانه بعدش هم غذای حضرتی            من چه می‌خواهم دگر، به‌به چه عیش کاملی

رو به گـنبد کنج گوهرشاد باران حرم            آه با این وصف می‌ماند مگر درد دلی

کفش نه دل را به خدّامت امانت داده‌ام            یا امـین‌الله! دل بسته به لطـفـت سائلی

روزه و حج و زکات و خمس جای خود ولی            جز ولای تو ندارم روز محشر حاصلی

پـرچـم سبـزت مرا تا آسـمان بالا کشید            نقش نامت را خدا بر صفحۀ دل‌ها کشید

دیدن صحـن و سرایت فخر اهل آسمان            چونکه حق نقش رُخَت بر گنبد مینا کشید

افتخار خاک بر عرش است قبر اطهرت            گنبد زردت به هستی صحنه‌ای زیبا کشید

ذره‌ای بودم من و غـرق غـبار بی‌کسی            مِهـر تو قـلب مرا تا جـنت اعـلاء کشید

مِهر خوبان دو عـالم هدیۀ دیدار توست            هرکه از تو دور شد فریاد واویلا کشید

من کِه بودم که شوم از سائلان درگهت؟            رو به سوی تو دلم را مادرت زهرا کشید

آفـتاب شرقی مشرق زمین شد مرقـدت            عاشقان را سوی حق، این تربت والا کشید

یا رضا جان گر تو خواهی حق شود از ما رضا            حـب تو دل‌هـای ما را تا خدا بالا کشید

نشـستم خـانۀ یـاد تو را در دل بـنا کردم            خیالم را در آغوش حریم تو رها کردم:

«رسیدم بر در باب الجوادت غرق حاجاتم            برای هر کسی که خاطرم آمد دعا کردم

گذشتم از تمام صحن‌ها در صحن آزادی            نشستم روبه روی گنبدت سجاده وا کردم

نگاهم مست باران شد میان آفتاب صحن            میان سجـده‌ها نام تو را تنهـا صدا کردم

شـبیه قـطره‌ای دنـبال دریـا رفتم و رفتم            خودم را بین آغوش پُر از مهر تو جا کردم

نشـستم مثل عـاشق‌ها، تـمامی دقـایق را            هرآنچه داشتم قربان آن صحن و سرا کردم

صدایی آشـنا آمد، دلـم را دسـت او دادم            وجودم را پُر از عطر خوش نقاره‌ها کردم

دلم از لحظۀ دیـدار همراه کـبوتر‌هاست            دلی را که خودم با لطف‌ و مهرت آشنا کردم»

خیـالاتم برای رفع دلـتنگـیم کافی نیست            برای دیدنت رفتم بلیطی دست و پا کردم

کار اعجاز تو را با چشم خود دیدیم ما            از درخت سیب تو انگور هم چـیدیم ما

ما کمی آغوش باز از محضرت می‌خواستیم            درب را با نیـت دسـت تو بـوسـیدیم ما

جام کوثر فرض کردیم آب سقاخانه را            حکم می را داشت آن آبی که نوشیدیم ما

نور تو گاهی به ما خورد و کمی سوسو زدیم            بین این سـوء تـفـاهـم‌ها درخـشـیـدیم ما

این حرم جای گنهکاران بی‌کس نیز هست            زائـرت هـستـیم یعـنی قـیـد تـأکـیدیم ما

خادم این خانه نه، خاک در این خانه‌ایم            رخت عزت را در این درگاه پوشیدیم ما

ذوق‌مـرگـان تمـاشـای گـل روی تـوأیم            کـشـتۀ وصـلـیم ما، زنـده به امـیـدیم ما

می‌کـشانم سوی درگاه تو جان خسته را            می‌گـشایم بر عطایت چشم‌های بسته را

می‌زنم پر با کـبـوترها به دور گـنـبـدت            می‌کنم راهی به صحنت این دل بشکسته را

می‌چکد از گوشۀ چشمم دمادم اشک شوق            تا که می‌بیـنم رواق و گنبد و گلدسته را

در میان سیل زوار تو همچون قطره‌ای            رنگ می‌بازم که گیرم رنگ یک دلبسته را

حرف‌هایم باتو بسیار است و بغضم در گلو            اشکهایم یک به یک گوید غم سربسته را

یک گره از کار من نگشوده هرگز دست خلق            پیش تو آورده‌ام من قـفـل‌های بـسـته را

هر قدم در این زیارت با تو نجوا می‌کنم            حـتم دارم بـشنوی این نغـمـه آهـسته را

قلب خود را هدیه آوردم برایت یا رضا            از کرامت کن قبول این چینی بشکسته را

اهتزاز پرچـمت بر روی آن گـنـبد طلا            گوئیا دست نوازش باشد این دلخسته را

هیچکس غیر از تو در این شهر نشناسد مرا            از سر خود وا مکن این عاشق وابسته را

زائـرت اینجا خـریـداری ندارد غـیر تو            کن سوا از بهرخود، این ازهمه بگسسته را

با نگـاهِ لطفِ بی‌انـدازه‌ات اعـجـاز شد            بی‌سوادی در حرم آمد، غـزل‌پرداز شد

‌می‌شود حس کرد لبخندِ خدا را در حرم            هر زمـان آوایِ نـقـاره طـنـین‌انداز شد

هر گرفتاری که آمد، دستِ خالی برنگشت            یک توسل کرد و بعد از آن گره‌ها باز شد

"خوش به حال آن کبوتر بچه‌ای" که در حرم            بال‌هایش را گشود و قسمتش پرواز شد

شیعه مدیون است بر چشمانِ عالِم‌پرورت            گـوشۀ چـشـمانِ تو شیخِ‌ بهـایی‌ساز شد

مرکزِ ثـقـلِ دیار عشق تنها مشهد است            "یا رضا جان" بر لب آمد، عاشقی آغاز شد

از نگـاهِ مهـربان و نورِ الطافِ تو بود            "آمدم ای شاه"، اگر زیباترین آواز شد

زائرِ کـویِ تو ای شـاهِ خـراسان تا ابـد            در کلاسِ بندگی، از دیگران ممتاز شد

هیچ‌جا چون مرقدت با خویش راحت نیستم            آمـدم زائـر بمـانم؛ فکـر حـاجت نیـستم

خوب می‌دانم خودت آورده‌ای مشهد مرا            من وگـرنه آنـقَـدَرهـم با لیـاقـت نـیـستم

آب سقّاخانه کاسه کاسه مستم کرده‌است            رعیت خود را ببخش، اهل رعایت نیستم

گـفـته‌ای آخر به داد زائـرانت می‌رسی            قول تو قول است؛ پس فکر قیامت نیستم

می‌شود با یک غذای حضرتی مهمان شوم؟            تا سخـن‌چـینان نگـویـند آشـنایت نیـستم

در طـوف کـعـبـۀ تو صـفا موج می‌زند            در زمــزم تـو آب بــقــا مـوج مـی‌زنـد

شاها! ز لطف توست که روز و شب این همه            بـر آســتــانــۀ تــو گــدا مــوج مـی‌زنـد

دست نـوازشت به سر زائرت گـواست            اینجا عـطـا به روی خـطا موج می‌زند

کس نارضا نرفـته از این آسـتان برون            در چـشـم زائـر تو رضـا مـوج می‌زند

دارالشّفاست کوی تو، جای شگفت نیست            اینجـا اگـر که شهـد شـفـا مـوج می‌زنـد

اینـجـا اگـر دعـا بـه اجـابـت نـمی‌رسـد            تا عرش از چه دست دعـا موج می‌زند

از هر دل شکسته صدا می‌رسد به گوش            در این حـرم همیـشه صدا موج می‌زند

با دست خـالی از حـرمت کس نمی‌رود            تـا روی گـنـبـد تـو طـلا مـوج مـی‌زنـد

کویت بهشت ماست که هرجا رویم باز            در دیـده اشک حـسرت ما موج می‌زند

دادی به «رستگار» هم اذن حضور را            زآن بر لـبـش سـپاس خـدا موج می‌زند

تو کـیـستی شریک غـم اهـل عـالـمی            در خـاک طـوس کـعـبـۀ اولاد آدمـی

هرکس که بی‌کس است تویی یار و همدمش            هر کس غریب شد تو بر او یار و همدمی

با آن‌که چار صحن تو از میهمان پُر است            مهـمـان‌نـوازتـر ز کـریـمـان عـالـمی

آن رازها که از همه پـوشـیده داشـتم            تنها در این حرم به تو گفتم، تو مَحرمی

تو حـجّ دائـم فـقـرایـی، تـو کـعـبـه‌ای            تو مروه، تو صفا، تو مقامی، تو زمزمی

من کیستم ز معصیت از خار، خارتر            تو کـیـسـتی عـزیـز رسـول مکـرّمی

بازم بخوان به پیش که من ذرّه‌ام تو مهر            وصلم نما به خویش که من قطره تو یمی

گـیرم به هیچ هم نخـرد هیچ‌کس مرا            تنـهـا تویی تویی که خـریـدار میثمی

ای‌کـاش که خـاک ره زوار تو بـاشـم            تـا آن‌که مـقـیـم تـو و دربـار تو بـاشم

ای‌کاش که مثل همه در مشهد قدست            مـهـمـان حـریـم تـو و زوار تو بـاشـم

بر گـنـبـد و گـلـدسـتۀ تو چـشم بدوزم            با شـوق «تمـاشایی گـلزار تو باشم»

ای کوثـر رأفت! به زلالی تو سوگـند            چون تـشنه‌لـبان، تـشنۀ دیدار تو باشم

یک لحظه رهایم مکن ای کعـبۀ امـید            آزادی‌ام این است گـرفـتـار تو بـاشـم

تا آن که نصیبم بشود نور تو، ای کاش            چون آینـه‌ها، نقـش به دیـوار تو باشم

وقـتی که طـبیب دل بـیـمار تو بـاشی            من صحتم این است که بیمار تو باشم

نیکوست که با وعدۀ تو، در سفر مرگ            دلـبــاخـتـۀ دیــدن رخـسـار تـو بـاشـم

بگـذار که مـانند «وفایی» هـمۀ عـمر            سیراب ز سرچـشمۀ سرشار تو باشم

آشفته‌تر از من کسی در بین مردم نیست            پیداست در اینجا کسی جز من چنین گم نیست

دورم نکن از خود؛ بیا آتش بزن جان را            این استخوان‌ها در حد یک مشت هیزم نیست؟

تا عـشق تو جا در دلـم وا کرد فهـمـیدم            هرگونه عشقی بی تو جز حس توهّم نیست

تا دارمت حتی به حاتم  رو نخواهم زد            آنجا که دریا هست پس جای تیمم نیست

جـلـد حــرم بـودن دلـیـل بـهـتـری دارد            چـشم کـبوتـرهای تو دنـبال گـندم نیست

وقتی که چـشم پنجـره ابریست یعنی که            فـولاد هم اینجا درونش بی تـلاطم نیست

بیـهـوده دنـیا رو نمی‌گـردم که درمـانم،            در نسخه‌ای غیر از بلیط مشهد و قم نیست

شیراز، مشهد، قم، مسیر مطلع الشمس است            ایران به غیر از خانۀ خورشید هفتم نیست

من از روز ازل آشفته‌ات بودم کماکان هم            نه تنها قلب من تقدیم تو بادا که این جان هم

به پابـوست بیـایم هیچ از دردم نمی‌نـالم            که دردم دوری‌ است و می‌رسد پیش تو درمان هم

شمالی‌ها مقرند اینچنین بعد از زیارت‌ها            که با برکت شود محصول شالی‌ها فراوان هم

گذرهایی که از زیر حرم وا شد نشان داده‌ست            همه مشهد به پاهای تو افتاده خیابان هم

به پایان آمد این شعرم، ارادت همچنان باقی‌ست            که از بیت نخست آشفته‌ات بودم، کماکان هم

ناگهان نوری به سویم آمد، از شب رد شدم            چشم دل را باز کردم، وارد مشهد شدم

ظرف خـالی‌ام دویده در پِی احـسان تو            یا علی موسَی‌الرِّضا! دست من و دامان تو

قُـلّۀ کـوه وقـارت مـعـدن الـماس‌هـاست            گنبد زرد تو خورشید دیار فارس‌‌هاست

بال و پرهای خیالم در هوایت رُشد کرد            کودکی‌هایم کنار حوض‌هایت رُشد کرد

قطره‌‌ای از اَبرِ مِهرت چشمه‌سار رحمت است            آب سقّـاخـانه‌های تو شراب جـنّت است

مِلک قلب عاشقان دربست، تحتِ رَهن توست            بابِ حاجات همه باب‌الجَواد صحن توست

دسـتـمـال اشک را با تـربـتت آمیـخـتـم            گریه‌های مادرم را در ضریحت ریختم

پنجـره فـولاد تو اعـجـاز را آغـاز کرد            نُطق طفـل لالِ مـادرزادِ ما را باز کرد

می‌تـوانی جـسمِ بی‌جـان مرا احـیا کـنی            در رواقت گُم شوم، شاید مرا پیدا کنی!

سَرخوشیِ تازه‌ای دادی سَرِ پیـری مرا            مثل کَفشِ کُهنه‌ای تحویل می‌گیری مرا

کـولـۀ سنـگـیـنـی از بـار گـنـاه آورده‌ام            "بر امام مـهـربـان خـود پـنـاه آورده‌ام"

تار و پود فـرش‌هایت را مَرمَّت می‌کنم            این سه‌ شب اندازۀ سی‌سال خدمت می‌کنم

عـاقـبت پـرونـدۀ تـفـسیرها مختومه شد            باطن هر یا رضا‌، یا حضرتِ معصومه شد

مشهد و قم تا ابد بانیِ خوش‌نامی ماست            این دو خطّه برکت ایران اسلامی ماست

در دل ما عشق این خواهر برادر را ببین            حُکمرانی کردنِ موسی‌بن‌جعفر را ببین

مـورِ ناچـیزم، به دربـار سلـیـمـان آمدم            دست‌بوسی، محـضرِ شاه خراسان آمدم

آه! درد لاعــلاج تـو مـرا بـیـمـار کـرد            روضۀ یَابْن‌َ الشَّبیبت چشم من را تار کرد

در آرزوی وصل، خزان شد بهـار ما            ای وای مــا و ایـن دل امــیــدوار مـا!

یاران امید یاری از او می‌برند و نیست            حـرفی دگـر ز یـار، دگـر در دیـار مـا

دوران غیبت است بسی سخت‌تر بر او            هر چـند سـخـت می‌گـذرد روزگـار ما

او وعده داده است که در جمعه می‌رسد            این جـمعه هم گذشت و نیامد قـرارِ ما

ما از گـنه به کار ظهـورش گره زدیم            بـا آن‌که او گـشـود گـره‌هـا ز کـار مـا

گـاهی اگر دعـای فـرج کـارگـر فـتـاد            شـد مـانـع فــرج، گـنـه بـی‌شـمــار مـا

بس شب گذشت و صبح برآمد ولی خدا!            کی می‌رسد به روز، شب انتـظار ما؟

بر روی آن نوشته که «یابن الحسن بیا»            هر لالـه‌ای که می‌دمـد از لالـه‌زار ما

دارد نوای نغـمۀ «عجّل علی ظهور»            آهـی کـه خیـزد از جـگـر داغـ‌دار مـا

بـاشـد اثـر کـنـد بـه دل مِـهـرپـرورش            اشکی که می‌چکد ز غمش بر عذار ما

پر کن دوباره کیل مرا، ایّها العزیز!            دسـت من و نـگـاه شما، ایّها العزیز!

رو از من شکسته مگردان! که سال‌هاست            رو کرده‌ام به سمت شما، ایّها العزیز!

جان را گرفـته‌ام به سرِ دست و آمدم            از کـوره‌راه‌های بلا، ایّــها العـزیـز!

چـیزی که از بزرگی تو کم نمی‌شود            این کاسه را...فَاَوفِ لنا، ایّها العزیز!

ما، جان و مال‌باختگان را رها مکن            بگـذار بگـذرد شب ما، ایّهـا العزیز!

خالی‌تر از دو دست من این چشمِ خالی است            محـتاج یک نگـاه شما، ایّها العـزیز!

حسین ای که از غمت، دلم جدا نمی‌شود            روح بدون عشق تو، رنگ خدا نمی‌شود

کسی بـدون نـام تو، بی خـبر از قیام تو            بی مـدد پـیـام تـو، غـم آشـنـا نـمـی‌شـود

قسم به آبـروی تو، به سرخی گـلـوی تو            که بی ولای تو ز ما، خدا رضا نمی‌شود

وقت نماز عاشقی، در عـرفات کوی تو            غیر بهـشت روی تو، قـبـله‌نـما نمی‌شود

"گرد حـرم دویده‌ام، صفا و مروه دیده‌ام            هـیچ کجـا برای ما، کـربـبـلا نـمی‌شود"

مشـتـری وصـال تو، شیـفـتـۀ جـمـال تو            عاشق خط و خال تو، اهل خطا نمی‌شود

آنکه به سینه می‌زند، دم از مدینه می‌زند            ذکر و نماز صبح او، هیچ قضا نمی‌شود

حسین در همین جهان، تو را بهشت می‌برد            منـتـظر شفـاعـت و، روز جزا نمی‌شود

با مشت گـره کرده، خـیابان به خیابان            وصل است در این واقعه میدان به خیابان

چون هست وطن عین حرم؛ در دل این جنگ            وابسته شده معنی «ایمان» به «خیابان»

فرماندۀ ما حکم به ما داد و پس از آن            با قـلـب، وفـادار شد ایـران به خـیابان

چه حس عجـیبی‌ست که انگار رسیدند            هـربار، شـهـیـدانِ دبـسـتان به خـیـابان

مبعوث شد این ملت و چندی‌ست که اینجا            نزدیک شده معنی «طوفان» به «خیابان»

فردای وطن در گرو غیرت ‌و عزم است            برخیز و بیا باز رجزخوان به خـیابان

سؤال فتح مبین را، جواب در راه است            بزن به قلب ستم، فتح باب در راه است

الا کسی که طمع بُرده‌ای بر این وادی            به چشمت آب، ولیکن سراب در راه است

صدای موشک سجـیل در فلک پـیچـید            که ای یهود! شرار عذاب در راه است

حساب ظلم تو از حد، اگرچه بیرون است            ولی بدان که حساب و کتاب در راه است

به لاله‌های به خون خفتۀ وطن سوگـند            بـهـار تـازۀ ایـن انـقـلاب در راه اسـت

عـلـم به‌دوشِ مردم، مـیان میدان گفت:            «هنوز لشگر پا در رکاب در راه است»

برای فتح نهایی بخوان تو "سورۀ فتح"            طـنـین پـای گل بـوتـراب در راه است

همه دعـای فـرج را به روی لب دارند            قسم به نـور، که آن آفتاب در راه است

به پای بوسی آن باغبان «وفایی» گفت:            «چقدر غنچۀ پُر از گلاب در راه است»

در جنگ حق و باطل، چون بی‌طرف نداریم            ساکت اگر نِشـینیم، یعنی شرف نداریم

یا در صف حسینیم یا در صف یزیدیم            حال انتخاب با توست، جز این دو صف نداریم

در جنگ با سیاهی، بردار توشهْ‌راهی            جز اشک ما سلاحی، بهتر به کف نداریم

فرزندِ خاکِ غیرت، با دشمنش چه بیعت؟!            ما هـیچگـونه نسبت، با ناخـلـف نداریم

مائیم قوم سلمان، از جنگـمان مترسان            ما جز میان میدان، این‌سان شعف نداریم

با یاد فـتح خـیبر، چون مالک و ابوذر            چـشـم امـید جـز بر شـاه نـجـف نداریم

شبِ سیاهِ جهان ممـلو از سـپـیده شده            بهشت، روشن از این نورِ نو رسیده شده

دوباره چـشمِ جهـان شاهـدِ پـدیده شده            صدایِ مرحمت از آسِمان شـنیده شده

عجب شکوه عجیبی‌ست، محشر آمده است

کریمه، دخترِ موسی‌بن‌جعفر آمده است

نـیـامـده بـرکـاتـش گـرفــتـه دنــیـا را            همین که آمده، شرمنده کرده دریا را

شِـفـا بـه مـحـضـرِ او آوَرَد تـمـنـّا را            خـبر کـنـیـد زِ اعـجـاز او مسـیـحا را

برای محفلِ پروانگان چُنان شمع است

کنارِ سفرۀ او جمعِ سائلان جمع است

به جز نگاهِ کریمانه‌اش، نگاهی نیست            بیا به سویِ اجابت، زیاد راهی نیست

مسیرِ خیر همین است؛ اشتباهی نیست            به غیرِ حضرتِ معصومه سرپناهی نیست

از ابـتـدا هـمـه جا سـرپـنـاهِ مـا بـوده

به دست‌های کـریـمـش نگـاهِ مـا بوده

نمادِ عفّت و حُجب و وقارِ فاطمه است            تجـلّیِ هـمـۀ اقــتــدارِ فـاطــمـه اسـت

اگر که قلبِ کسی بی‌قرارِ فاطمه است            مزارِ دخترِ موسی، مزارِ فاطمه است

حریمِ حـضرتِ زهـراست آسـتانـۀ او

پـنـاهِ مـاسـت دعــاهـایِ مــادرانـۀ او

شبیه او به کـرامت کسی نخواهد دید            به هرکه محضرش آمد، هدیّه‌ای بخشید

گرفته نور زِ لطفش ستاره و خورشید            غـبارِ خـاکِ مـزارش مراجـعِ تـقـلـید

به فـیض آمده فـیـضیّه از فـیوضاتش

ملائکه همه در حیرت از مناجـاتـش

نـصـیبِ خـادمِ او افـضلِ مـراتـب شد            گـدایِ خانـۀ او صاحـبِ مـناصب شد

وَ خاک، با نظرش حسرتِ کواکب شد            برایِ زائرِ او هم بهـشـت واجـب شد

ملیکۀ ملکوت است و خواهرِ سلطان

به قـولِ اهلِ معـارف، عـقـیـلـۀ ایران

رسید شعر به اینجا و حرفِ غربت شد            گـریزِ روضۀ ما زینب و اسارت شد

در آن غروبِ نفسگیر، خیمه غارت شد            نـوشـته‌اند که در شـام هـم قـیامت شد

سـرِ بـرادرِ زینب کجا؟ خـرابه کجا؟

کـشـید عـاقـبت او را رقـیّه تا به کجا